SU-85

Odkryj historię radzieckiej broni pancernej dzięki zestawowi konstrukcyjnemu SU-85 od TK Two. Ta szczegółowa replika klockowa przedstawia radzieckie działo samobieżne z okresu II wojny światowej, zaprojektowane przede wszystkim do zwalczania niemieckich pojazdów pancernych. Charakterystyczna sylwetka z nisko osadzonym przedziałem bojowym, długą armatą i gąsienicowym podwoziem została odwzorowana z dbałością o proporcje oraz elementy konstrukcyjne.

Zestaw zawiera ponad 1042 elementy i jest przeznaczony dla osób w wieku 14+. Budowa wymaga skupienia i pozwala stopniowo odkrywać strukturę pojazdu. Wśród najważniejszych detali znajdują się ruchoma lufa, odwzorowany zamek armaty, przedział kierowcy, schowek na amunicję oraz szczegółowo wykonany silnik. Otwierane włazy umożliwiają zajrzenie do wybranych części wnętrza, a modułowa konstrukcja ułatwia poznanie sposobu zbudowania poszczególnych sekcji.

Oliwkowa kolorystyka, oznaczenie taktyczne „802”, biały pas na kadłubie oraz gąsienice z wyraźnie zaznaczonymi ogniwami nadają gotowej konstrukcji charakter historycznego pojazdu wojskowego. Po złożeniu SU-85 świetnie sprawdzi się jako eksponat na półce lub element większej kolekcji pojazdów z okresu II wojny światowej. To propozycja dla pasjonatów historii wojskowości, techniki pancernej i zaawansowanych zestawów konstrukcyjnych.

SU-85 powstało w 1943 roku, gdy na froncie wschodnim coraz większym wyzwaniem stawały się niemieckie czołgi średnie i ciężkie, w tym Panther i Tiger. Wcześniejsze radzieckie działa kalibru 76,2 mm miały ograniczone możliwości zwalczania części nowszych pojazdów przeciwnika, zwłaszcza przy starciach na większych dystansach. Potrzebna była broń dysponująca skuteczniejszą armatą przeciwpancerną, a jednocześnie oparta na sprawdzonym podwoziu, którego produkcję można było prowadzić na dużą skalę.

Konstrukcję opracowano w zakładach Uralmasz w Swierdłowsku, wykorzystując podwozie czołgu średniego T-34 oraz doświadczenia zdobyte przy wcześniejszym dziale samobieżnym SU-122. Najważniejszą zmianą było zastosowanie armaty 85 mm D-5S. W przeciwieństwie do czołgu z obrotową wieżą SU-85 otrzymało stały przedział bojowy z uzbrojeniem umieszczonym w kadłubie. Takie rozwiązanie pozwalało ograniczyć wysokość pojazdu i zapewniało korzystne warunki do wykorzystania go jako mobilnego środka przeciwpancernego, choć wymagało naprowadzania całego pojazdu w celu istotnej zmiany kierunku ostrzału.

SU-85 weszło do służby w sierpniu 1943 roku. Pojazdy przydzielano pułkom artylerii samobieżnej, które wspierały wojska pancerne i piechotę, a przede wszystkim zwalczały nieprzyjacielskie czołgi oraz inne cele na polu walki. Połączenie podwozia T-34 z armatą 85 mm dawało dobrą mobilność i większe możliwości przeciwpancerne niż wcześniejsze konstrukcje wyposażone w słabsze uzbrojenie. SU-85 nie było jednak rozwiązaniem pozbawionym ograniczeń. Stałe uzbrojenie oznaczało mniejszy zakres celowania niż w czołgu z wieżą, a grubość pancerza nie zapewniała ochrony porównywalnej z ciężkimi pojazdami przeciwnika.

W 1944 roku sytuacja ponownie się zmieniła. Do produkcji na większą skalę wszedł T-34-85, który otrzymał armatę tego samego kalibru, ale umieszczoną w obrotowej wieży. Zapewniało to czołgowi większą elastyczność taktyczną. Radzieckie zakłady zaczęły więc rozwijać kolejne działo samobieżne — SU-100, uzbrojone w potężniejszą armatę kalibru 100 mm. Produkcję podstawowego SU-85 zakończono w 1944 roku, choć warianty przejściowe rozwijano jeszcze w tym okresie.

SU-85 pozostaje ważnym przykładem radzieckiej odpowiedzi na ewolucję niemieckiej broni pancernej. Jego konstrukcja łączyła stosunkowo niską sylwetkę, mobilne podwozie i armatę o większych możliwościach przeciwpancernych. Dzięki temu pojazd odegrał istotną rolę w rozwoju radzieckiej artylerii samobieżnej i stanowi interesujący temat dla kolekcjonerów historycznych pojazdów wojskowych.